ENG
A A A
 październik 2020 

Polski Teatr Tańca: Wkrótce cykl premier „Wieczory dziadowskie"

9 maja 2017

Wieczory dziadowskie to cykl premier prezentowanych kolejno w formie agonu w dniach 25-27 maja 2017 o godz. 20.00. Będą to trzy odmienne realizacje jednego tematu, z którym zmierzyli się zaproszeni do Polskiego Teatru Tańca choreografowie: Kaya Kołodziejczyk, Tomasz Bazan oraz Aleksandra Dziurosz w duecie z reżyserem Tomaszem Szczepankiem.

 

Temat Dziadów Adama Mickiewicza, ukazany w trzech odsłonach, stworzy unikalną platformę twórczej rywalizacji, oferując widzom szansę potrojonych doznań artystycznych, estetycznych i intelektualnych rozwiązań, jednocześnie zapraszając ich do wspólnego dyskursu wokół współczesnych reinterpretacji wybitnego dzieła i tradycji.

 

Premierom towarzyszyć będzie panel naukowy  z udziałem ekspertów – profesorów Uniwersytetu im .Adama Mickiewicza w Poznaniu.

 

25-27 maja, Wieczory dziadowskie: Tryptyk, Aula Artis, Collegium Da Vinci, ul. Kutrzeby 10

 

25 maja,  godz.20.00: Dziady_kopia.doc (premiera), chor. Tomasz Bazan

 

26 maj, godz. 20.00: Niech żywi grzebią umarłych (premiera), chor. Aleksandra Dziurosz, reż. Tomasz Szczepanek

 

27 maja, godz. 20.00: Gorycz (premiera), chor. Kaya Kołodziejczyk

 

Wydarzenie towarzyszące:

18 maja, godz. 18.00: Panel dyskusyjny: Gdzież oni są, Studio PTT, ul Kozia  4. Wstęp wolny

 

***

 

O spektaklach:

 

DZIADY_KOPIA.DOC

 

reżyseria: Tomasz Bazan

choreografia: Tomasz Bazan oraz Kornelia Lech, Michał Przybyła, Paweł Malicki, Dominik Więcek

muzyka: Marcin Janus

multimedia, technologie: Grzegorz Kaliszuk

współpraca dramaturgiczna: Anna Królica

charakteryzacja, współpraca projektowa kostiumów: Adriana Cygankiewicz

producentka: Natalia Gorzelańczyk

produkcja: Polski Teatr Tańca w Poznaniu w Poznaniu w ramach Roku Guślarzy oraz Tomasz Bazan

obsada: Paweł Malicki, Dominiki Więcek, Kornelia Lech, Michał Przybyła, Adriana Cygankiewicz

Spektakl Tomasza Bazana inspirowanym Dziadami Mickiewicza oraz Trylogią Ciągu Wiliama Gibsona.

 

Spektakl dla widzów dorosłych.

 

Od choreografa:

Dziady Mickiewicza to dla mnie współczesne odbicie idei rytuału. Świat rytuału, mający na celu otworzenie innych wymiarów duchowych, zakłada kontakt z rzeczywistością rozszerzoną poza naszą percepcję; to współczesna próba człowieka niejako dążącego, aby ,,uzyskać’’ inną wiedzę i poszerzone możliwości własnego ciała i umysłu. Dziady_kopia.doc to dzisiejsza konfrontacja człowieka poszukującego logosu nieograniczonej wiedzy w zderzeniu z czasem i światem niematerialnym, wyrażanym za pomocą języka futurologicznych technologii. Dziady to przede wszystkim narracja o ciele zagrożonym zagładą, ale i próba uporządkowania niepoznanego –wyrażanego na polu współczesnej kultury przez poszukiwania nowej humanistyki, dokonującej  dekonstrukcji pojęć.

 

To choreografia próbująca przekraczać samą siebie: skodyfikowane struktury oraz jasno wytyczone ciągi. To pakt z niemożliwym, który na skutek ryzykownej, granicznej gry z własnym ciałem staje się w pewien sposób uchwytny. Współczesna nauka i medycyna znają podobne mechanizmy zachodzące w ludzkim ciele i potrafią je empirycznie badać w sposób coraz bardziej pełny i zrozumiały. Badania  nad neuroprzekaźnikami serotoniny i, co za tym idzie, zwiększaniem realnej, krótkotrwałej siły mięśniowej, spowodowały w ostatnich dekadach niezwykły, skokowy rozwój wielu dyscyplin olimpijskich w postaci niemal komputerowej precyzji w wypracowywaniu planów treningowych zawodników.

 

Osiąganie wyższego rodzaju świadomości, doświadczenie katharsis, stanu upojenia duchowego, świadome śnienie, pęknięcia w strukturze świadomości, opuszczanie ciała przez świadomość – efekty te osiągane były we wszystkich kulturach poprzez odpowiednie praktyki psychofizyczne. Rozwijane przez wieki, stawały się naturalnym sposobem poszerzania ludzkich umiejętności, zarówno tych duchowych, jak i fizykalnych. Dzisiaj, wydaje się, tę rolę w coraz większy sposób przejmuje świat sieci internetowej i rozwój nauki. Jednym z najciekawszych zjawisk jest pojawienie się wirtualnej rzeczywistości rozszerzonej, w której człowiek niemal bezgranicznie może poszerzyć zakres swojego ciała i możliwości poznawczych w zależności od algorytmów zaprogramowanego urządzenia.

 

 

 

NIECH ŻYWI GRZEBIĄ UMARŁYCH

 

koncepcja, dramaturgia i reżyseria:  Aleksandra Dziurosz, Tomasz Szczepanek

choreografia: Aleksandra Dziurosz z zespołem PTT

muzyka: Aldona Nawrocka

kostiumy i scenografia: Iga Kowalczuk

reżyseria świateł: Karolina Gębska

asystentka choreografa: Paulina Jaksim

asystentka kostiumografa: Natalia Rejszel

obsada:  Urszula Bernat-Jałocha, Fabian Fejdasz, Julia Hałka, Paulina Jaksim, Jerzy Kaźmierczak, Zbigniewa Kocięba, Katarzyna Kulmińska, Kornelia Lech, Paweł Malicki, Marcin Motyl, Michał Przybyła, Katarzyna Rzetelska, Sandra Szatan, Domik Więcek, Emily Wong

 

Jednostka i społeczeństwo. Życie i śmierć. Śmierć jednostki a życie społeczeństwa.

 

Budzimy się, wstajemy z łóżka, idziemy do pracy, pracujemy, jemy, pijemy, odpoczywamy, nudzimy się, bawimy się, wiążemy się, rozstajemy się, rodzimy się, dorastamy, rodzimy kogoś, starzejemy się, umieramy. Nasza historia – jedna z wielu, które zdarzają się obok siebie w tym samym momencie na całym świecie – kończy się zawsze tak samo. Wszyscy dobrze wiemy, jak.

 

Pośród miliona wyzwań, jakie stawia przed nami życie, od czasu do czasu zdarza się czyjaś śmierć. Ile znaczy dla nas cudza śmierć? Dla nas jako jednostek. Dla nas jako społeczeństwa. Przecięcie tych dwóch perspektyw skłania nas do postawienia kolejnego pytania, które chcielibyśmy zawiesić między sceną a widownią: co my, żywi, możemy wiedzieć o śmierci?

 

 

 

GORYCZ

 

autorka koncepcji, reżyseria i choreografia: Kaya Kołodziejczyk

muzyka: Jacek Sienkiewisz

przygotowanie muzyczne, praca z pieśniami tradycyjnymi: Julia Charytoniuk

dramaturgia: Daria Woszek

kostiumy: Katarzyna Borkowska

scenografia Bracia/ Maciej Chorąży i Agnieszka Klepacka

charakteryzacja:  Magdalena Banachowicz

asystentka choreografa: Sandra Szatan

wykonanie: Urszula Bernat-Jałocha, Jerzy Kaźmierczak, Kornelia Lech, Michał Przybyła, Paweł Malicki, Katarzyna Rzetelska, Sandra Szatan, Dominik Więcek, Emily Wong.

 

Spektakl zrealizowany we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca w ramach programu Zamówienia choreograficzne 2017. 
 

 

Kto nie doznał goryczy ni razu,
Ten nie dozna słodyczy w niebie.

Adam Mickiewicz  Dziady, cz. II

 

Niech będzie bardziej gorzki od piołunu piołun
Miłość niech będzie bezdomna i niema
Wolność niech będzie nadal niebezpieczna
Prawda daleka i obecna ziemia


Jacek Berezin ***

 

Gorycz ma wiele odcieni. Autorka spektaklu przygląda się różnym obszarom jej doświadczenia – zmysłowego, egzystencjalnego, metafizycznego. Gorycz kryje się w smaku rdzy, w upojeniu absyntem,  w słodko-gorzkim  uczuciu miłości. Jest w oczyszczającym zielu piołunu, które odczynia złe uroki.

 

Doznanie goryczy odnalezione w tradycji literackiej i folklorystycznej – w poezji Mickiewicza i Berezina oraz w ludowych obrzędach  Dziadów i Zielonych Świątek –  splata się z ucieleśnionym doświadczeniem śpiewu otwartym, pełnym głosem.

 

 

***

 

 

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

 

 MKiDN dofinansowanie (miniaturka)

 

Bilety: http://bit.ly/2pWMgqA

 

 

Więcej informacji: www.ptt-poznan.pl

 

INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKÓW SERWISU
Przed przystąpieniem do użytkowania Serwisu www.taniecpolska.pl operator Serwisu poleca zapoznanie się z Polityką Prywatności Serwisu.
Operator Serwisu poleca w szczególności zapoznanie się z postanowieniami Polityki Prywatności Serwisu w zakresie: Zapoznanie się z Polityką Prywatności Serwisu pozwoli wszystkim Użytkownikom na korzystanie z Serwisu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi oraz własną wolą wyrażoną w odpowiednich zgodach.
Operator Serwisu jest gotów odpowiedzieć na ewentualne pytania w sprawie wykonywania Polityki Prywatności Serwisu.
Nie pokazuj więcej tego powiadomienia