ENG
A A A
 maj 2020 
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31

Władza jest relacją – z Dario La Stella i Valentiną Solinas z zespołu Senza Confini di Pelle rozmawia Anna Koczorowska

Anna Koczorowska | TaniecPOLSKA.pl | 2014

Wywiady

23 maja 2014

ANNA KOCZOROWSKA: Czy temat relacji pomiędzy przestrzenia a władzą jest dominującym tematem Pana pracy choreograficznej, czy pojawia się akurat w projekcie Add up, którego częścią jest spektakl Space and Power?

 

DARIO LA STELLA: Wybrałem go tylko dla projektu Add up. Ale zawsze widzę relację między władzą, przestrzenią a ludzkim zachowaniem .

 

KOCZOROWSKA: W tym sensie, że określona przestrzeń wymusza na nas konkretne zachowania?

LA STELLA: Tak.

 

KOCZOROWSKA: Czy inspiracją do spektaklu Add up – Space and Power były realnie istniejące przestrzenie?

 
LA STELLA: Tak, Centrum Kultury Zamek, Les Brigittines w Brukseli  i La Briquieterie w Val de Marne. Kiedyś Zamek, kościół i fabryka, dziś centra kultury.  Zresztą w projekcie Add up zawsze pracujemy na „przyleganiu” ciała do architektury. W aspekcie fizycznym polega to na „dodawaniu” ciała do elementów architektury, aby odwzorować ich kształt, w aspekcie intelektualnym – staramy się zwrócić uwagę na wpływ, jaki ma architektura i historia danego miejsca na ruch naszego ciała. Jest jeszcze wymiar emocjonalny – skupiamy się na sugestiach płynących z otoczenia, z jego specyficznej aury, klimatu…

 

KOCZOROWSKA: Tytuł dzisiejszego spektaklu Space and Power, Przestrzeń i władza, sugeruje, że w swojej pracy odnosisz się bardziej do przeszłości tych trzech miejsc, kiedy były zamkiem, kościołem oraz fabryką i rzeczywiście w kategoryczny sposób wymuszały pewne ludzkie zachowania. Dzisiaj są to bardzo twórcze miejsca, przestrzenie artystycznej wolności…

 

LA STELLA: Odnoszę się zarówno do przeszłości, jak i teraźniejszości tych miejsc. Bo one mają w sobie tę energię obecną, płynącą z teraźniejszości, ale mają też pamięć. Zamek posiada wciąż tę samą formę architektoniczną. Są przejścia i korytarze, które tak naprawdę nie zmieniły  się od czasu, kiedy był rezydencją cesarską. Dalej istnieje tu potężna siła, taka bardziej opresyjna, co widać w architekturze.  Zwłaszcza w starej części Zamku ona istnieje – te małe pomieszczenia, niskie sufity, spiralne schody. Ma się poczucie przytłoczenia.

 

KOCZOROWSKA: Werbalna strona spektaklu sugeruje, że te realne przestrzenie są zaledwie  punktem wyjścia do pewnej uniwersalnej wizji świata – wszyscy jesteśmy zdominowani przez kody i mapy.

LA STELLA: Tak, poprzez mapy można kontrolować przestrzeń, poprzez kody – osoby, ludzi.

 

KOCZOROWSKA: Spektakl sugeruje także, że nad ludźmi dominować głosem, dźwiękiem i światłem.  Z silnej obecności barwy i dźwięku w spektaklu wypływa moje następne pytanie. Chciałabym teraz spytać o zainteresowania innymi sztukami poza sztuką ruchu. Czy wykorzystanie multimediów, fragmentów video często się pojawia w Pana pracach?

 

LA STELLA: Pracuję z różnymi językami, kodami. Kiedy używam światła, nie chodzi mi o oświetlenie,  stanowią część dramaturgii. Podobnie jest z użyciem kolorów, to nie jest przypadkowe.  Interesuje mnie mieszanie różnych środków w czasie jednego spektaklu.

 

KOCZOROWSKA: Czy bardziej inspirują Pana sztuki muzyczne czy plastyczne?

 

LA STELLA: Sytuujemy swoje prace w obrębie sztuk performatywnych, największe znaczenie mają sztuki wizualne, ponieważ najbardziej liczy się wizualny efekt.

 

KOCZOROWSKA: Czy choreografia jest kreacją zbiorową czy jest wcześniej przygotowana przez choreografa?

 

LA STELLA: Dla nas punktem wyjścia jest koncepcja, że każde ciało ma swój język wyrazu. Zaczyna się od tematu, który każdy z nas opracowuje za pomocą ciała, swojego indywidualnego wyrazu. Raczej nie zdarza się, że coś jest narzucone, choreografia powstaje w czasie wspólnej pracy.

 

 KOCZOROWSKA: Pani Valentino, jak duży jest wkład tancerzy w spektakl „Space and Power”?  W którym momencie Pani stopień współautorstwa  jest największy?

 

VALENTINA SOLINAS: Projekt Add up – Space and Power rozpoczął się od pracy badawczej, którą przeprowadziliśmy razem. Od początku jest to wspólna praca. Wszystkie elementy, formy choreograficzne użyte w spektaklu Space and Power pochodzą z pierwszej części  eksperymentu i są przeniesieniem tego, co zbadaliśmy, badając architekturę.  Projekt polega na „przyleganiu” ciałem do różnych elementów architektonicznych, z tego pozostają formy, które potem zostają użyte w spektaklu. Niektóre są dokładnie takie same, niektóre ewoluują. Czuję się bardzo przywiązana do tych form, kiedy odtwarzamy je w spektaklu, przeżywam podobne emocje, jak przy ich tworzeniu. Odnosi się to zarówno do form pojedynczych,  jak i tych, które przekształcamy w relacjach. Relacje między postaciami w spektaklu powstały pod wpływem przestrzeni, w których prowadziliśmy badanie;  narodziły się z emocji, które te przestrzenie nam przekazały.

 

KOCZOROWSKA: Rozumiem, że w projekcie przylegania do przestrzeni  mieści się także publiczność – element nieprzewidywalny, żywy… Tak przecież zaczyna się spektakl. Od wejścia pomiędzy widzów…

 

LA STELLA: Ten związek z elementem żywym, z kontaktem, relacją z osobą  jest częścią badań. To część projektu, badanie relacji między ludźmi, bo poruszając się w przestrzeni wchodzi się w kontakt nie tylko z architekturą, zmieniają się także odległości miedzy ludźmi.

 

KOCZOROWSKA: A czy w teatrze, między publicznością a artystą, też rozgrywa się jakaś relacja władzy?

 

LA STELLA: Władza, siła  jest zawsze. Nie istnieje sama w sobie, jest relacją. Jest władza manipulacji, władza wpływu. Między artystą a publicznością istnieje zawsze jakaś relacja. Jest zależność cykliczna, raz z jednej strony jest przepływ energii, raz  z drugiej. Generalnie jednak idea teatru jest taka, że to artysta ma wpływ na publiczność, a publiczność odbiera i oddaje energię …To zjawisko może być bardzo niebezpieczne. Implikuje odpowiedzialność artysty…

 

KOCZOROWSKA: Czy Polsce można Państwa gdzieś zobaczyć? W jakich innych projektach w Polsce?

 

LA STELLA: Tylko w  projekcie Metamorfozy w Centrum Kultury „Zamek”… To jak na razie nasze pierwsze i jedyne doświadczenie pracy w Polsce.

 

 

 

DARIO LA STELLA  bada ekspresje ludzkiego ciała od 1997 roku. W 2002 roku założył w Turynie zespół Senza Confini di Pelle, w którym pracuje jako autor, reżyser, choreograf i wraz z Valentiną Solinas, jako wykonawca. W projekcie „Add up – Space and Power” wzięła udział także Jessica Maria Bellarosa.

 

Rozmowa odbyła się w kontekście festiwalu kończącego międzynarodowy projekt „Metamorphoses”, którego organizatorem było Centrum Kultury „Zamek”,  a partnerami: Centrum Rozwoju Choreografii La Briqueterie w Val de Marne oraz les Brigittines w Brukseli  - „miejsce badań i ekspresji, stworzone z myślą o artystach”… Projekt „Metamorfozy” otrzymał wsparcie Komisji Europejskiej w ramach Programu Kultura.

 

 

 

http://metamorphoses2014.wordpress.com

 Więcej

 

Copyright taniecPOLSKA.pl (miniaturka)

 

INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKÓW SERWISU
Przed przystąpieniem do użytkowania Serwisu www.taniecpolska.pl operator Serwisu poleca zapoznanie się z Polityką Prywatności Serwisu.
Operator Serwisu poleca w szczególności zapoznanie się z postanowieniami Polityki Prywatności Serwisu w zakresie: Zapoznanie się z Polityką Prywatności Serwisu pozwoli wszystkim Użytkownikom na korzystanie z Serwisu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi oraz własną wolą wyrażoną w odpowiednich zgodach.
Operator Serwisu jest gotów odpowiedzieć na ewentualne pytania w sprawie wykonywania Polityki Prywatności Serwisu.
Nie pokazuj więcej tego powiadomienia