ENG
A A A
 marzec 2019 
Elżbieta Jaroń

Elżbieta Jaroń

tancerka

W 1960 r. ukończyła (ze specjalnym wyróżnieniem za taniec klasyczny) Warszawską Szkołę Baletową za taniec klasyczny. Bezpośrednio po dyplomie została zaangażowana do Opery Warszawskiej, przemianowanej wkrótce na Teatr Wielki. W 1961 r. zadebiutowała solową rolą Ognika w balecie Kamienny kwiat Prokofiewa. W grudniu 1961 r. zdobyła I nagrodę na II Ogólnopolskim Konkursie Tańca Scenicznego. Zaowocowało to partią Swanildy w Coppelii przygotowywanej przez Feliksa Parnella w Operze łódzkiej (1962). W 1962 r. Alfredo Rodrigues obsadził ją w roli dziewczyny ofiarnej w Świecie wiosny Balet ten był punktem zwrotnym w karierze Elżbiety Jaroń. W 1964 r. podczas tournee zespołu po RFN zachodnioniemiecka wytwórnia filmowa nakręciła film Święto wiosny w wykonaniu polskiego baletu. Kilka lat później, w czasie pierwszej wizyty w powojennej Polsce, Igor Strawiński wybrał Danse sacrale ze Święta wiosny w wykonaniu Elżbiety Jaroń do realizowanego wówczas przez ekipę Columbia Pictures jego filmu biograficznego. W Teatrze Wielkim z siedzibą tymczasową w gmachu Romy artystka stworzyła szereg niezapomnianych kreacji. Tańczyła z takimi tancerzami, jak: Feliks Malinowski, Zbigniew Strzałkowski, Janusz Smoliński, Wojciech Wiesiołłowski, Gerard Wilk, Jerzy Makarowski, Stanisław Szymański, Dariusz Blajer, Zdzisław Ćwioro, również w za granicą, w wielu krajach Europy i w USA. W 1972 r. Elżbieta Jaroń była stypendystką Ministerstwa Kultury i Sztuki w The School of Contemporary Dance w Londynie. W 1974 r. powstał film telewizyjny „Tańczy Elżbieta Jaroń” w reżyserii Jadwigi Żukowskiej, który został nagrodzony na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Muzycznych w Besançon we Francji. W latach 1976-1980 odbywała studia pedagogiczne w Akademii Muzycznej w Warszawie, które ukończyła z wyróżnieniem. W latach 1981-1982 była dyrektorem Baletu Teatru Wielkiego w Warszawie (z wyboru zespołu). Jako pedagog pracowała w Hiszpanii, a okresowo w Państwowej Szkole Baletowej w Warszawie.

 

Najważniejsze partie: Chloe (Dafnis i Chloe, 1963), Kitri (Don Kichot, 1964 i 1967), Odetta-Odylia (Jezioro łabędzie, 1966, 1973), Giselle (Giselle, 1968), Wróżka (Kopciuszek 1969), solistka (Danse sacrée – Danse profane, 1971), Aegina (Spartakus, 1973), Balerina (Pietruszka 1973, 1976), Królowa podziemi, Krasawica (Pan Twardowski, 1973), Swanilda (Coppelia, 1974), Panna Julia (rola tytułowa, 1975), solistka (Chopiniana 1981)  

 

 





instytucje

 

bibliografia

 

spektakle

 
INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKÓW SERWISU
Przed przystąpieniem do użytkowania Serwisu www.taniecpolska.pl operator Serwisu poleca zapoznanie się z Polityką Prywatności Serwisu.
Operator Serwisu poleca w szczególności zapoznanie się z postanowieniami Polityki Prywatności Serwisu w zakresie: Zapoznanie się z Polityką Prywatności Serwisu pozwoli wszystkim Użytkownikom na korzystanie z Serwisu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi oraz własną wolą wyrażoną w odpowiednich zgodach.
Operator Serwisu jest gotów odpowiedzieć na ewentualne pytania w sprawie wykonywania Polityki Prywatności Serwisu.
Nie pokazuj więcej tego powiadomienia